تعهدنامه یا فشار بر کاندیداهای مستقل؟!
گروه های سیاسی متهمند که عرصه سیاست و مدیریت کشور را تیول خود می دانند و مردم را در مناسبات اصلی قدرت راه نمی دهند، شواهدی هم برای این اتهام موجود است.
گروه های سیاسی بدون نظر و مشارکت مردم، طی فرایندهایی که شفاف نیست، شکل می گیرند، لیست های انتخاباتی خود را تهیه می کنند و برای حفظ حقوق خود و تضمین تداوم تسلط شان، از کاندیداها تعهداتی میگیرند که هیچگاه چیستی و چرایی اش برای مردم روشن نمی شود. در ادامه با ابزارهای مختلف، حمایت های مالی و معنوی قابل توجهی را برای تبلیغات آن ها بسیج میکنند. نهایتا نیز لیست شان را به عنوان حکم قطعی و غیرقابل خدشه به جامعه عرضه می کنند.
با این توصیف تعهدنامه های پنهانی چه معنایی دارد؟ اگر مصالح جامعه ملاک عمل گروه های سیاسی است تعهدنامه ها باید ناظر به منافع جامعه باشد. بر این مبنا انتظار می رود که نامزدها و قبل از ایشان گروه های سیاسی متعهد به مصالح جامعه، آنچه مربوط به مردم است و در ارتباط مستقیم با سرنوشت شهر قرار دارد را به روشنی در معرض دید و ارزیابی عمومی قرار دهند.
نمی توان پذیرفت که گروه های سیاسی، فعالیت های سیاسی را تبدیل به دورهمی های دوستانه کرده و نتیجه اقدامات خود را به عنوان تکلیف شرعی به مخاطب عرضه کنند. اگر قرار است برای مردم کاری کنیم باید فرایندمان شفاف و روشن باشد و با این همه، باز هم اجازه نداریم بیش از پیشنهاد دهنده و مشورت دهنده، از مردم جایگاه بالاتری برای خودمان بخواهیم.