جوان‌گرایی پیشرو و جوان‌گرایی ارتجاعی

🔻 یکی از مباحث فراگیر در فضای گفتمانی و اجرایی فعلی کشور، بحث جوان‌گرایی است. جوان‌گرایی به معنای نو شدن اندیشه‌های مبنایی و شیوه‌های اجرایی، کنار رفتن شیوه‌های کهنه و روی کار آمدن روش‌های نوین در حل مسائل است. حال صاحبان این اندیشه‌ها و روش‌های نو می‌توانند به لحاظ شناسنامه‌ای پیر یا جوان باشند.

🔹 زمینه‌سازی برای جوان شدن فضای فکری و اجرایی کشور می‌تواند انگیزه رشد و ترقی را در بین مردم و به ویژه جوانان فراهم کند و شاخص امید به آینده را در نگاه آنان بالا ببرد. این تحول به نوبه خود می‌تواند منجر به کارآمدی شده و مشاهده کارآمدی به نوعی بدنه‌سازی برای نظام و انقلاب منجر خواهد شد.

🔹اما جوانگرایی تنها زمانی مفید و موثر و پیشرو خواهد بود که این شرط اساسی (یعنی نو شدن) را در خود داشته باشد. تکرار همان اندیشه‌ها و مکانیسم‌ها و شیوه‌های اجرایی گذشته، در هر قالب و شکلی که باشد، نوعی ارتجاع به حساب می‌آید. اگر افرادی که طی چهاردهه گذشته زمامدار امور بوده‌اند، بخواهند با روی کار آوردن نسل جوانی که نسبت‌های نسبی و سببی و یا قبیله‌ای و باندی با آنها دارند، همان شیوه‌ها و مکانیسم‌ها را بازتولید کنند، این نوع جوان‌گرایی ترجمان واقعی “جوان‌گرایی ارتجاعی” خواهد بود و جوان‌گرایی ارتجاعی قتلگاه امیدواری نسل آینده و منتقدان متکثر به وضع موجود است.

🔹 جوان‌گرایی پیشرو می‌تواند یک میدان مغناطیسی قوی حول محور انقلاب ایجاد کند که مردم و به ویژه جوانان انقلاب را از آن خود بدانند و خود را برای حفظ آن مسئول و موثر حس کنند. اما جوان‌گرایی ارتجاعی می‌تواند تمامی این خاصیت‌ها را از بین ببرد و حتی کورسوی امید اصلاح آینده را نیز در بین جوانانی که اکنون حس می‌کنند دیر یا زود و به جبر طبیعت کار به دست آنها خواهند رسید، از بین خواهد برد.

🔹 حال که این مفهوم پس از یک دهه تأخیر به فضای گفتمانی امروز وارد شده است، باید همه دغدغه‌مندان خود را ملزم به صیانت از شکل واقعی و پیشرو جوان‌گرایی و ممانعت از غلبه شکل تقلبی و ارتجاعی جوان‌گرایی بدانند و در این مسیر از هیچ کوششی دریغ نکنند.