جای خالی مردم در کارزار انتخابات

چندی دیگر تبلیغات نامزدهای انتخاباتی آغاز می‌شود و در مقابل چشم مردمی که هزاران مشکل دارند و برخی شان گرسنگی می کشند و در ابتدائیات زندگی درمانده اند، مدعیان مردم داری، خدمت و انقلابی گری و صدها ادعای دیگر، با همه توان به فضای شهر حمله ور خواهند شد. هزینه های میلیاردی که هیچگاه منبع تامین آن ها روشن نمی شود صرف می شود که نامزدهای مدعی خدمت به مردم، به ذهن و روح و روان مردم حمله ور شوند و شعارهای طراحی شده و زیبایشان را همچون نشانه ای از مسخ شدگی و انحطاط در خیابان ها و میادین برپا کنند.

آری! مردم حق دارند عصبانی باشند! مخصوصا وقتی از مدعیان بصیرت و انقلابی گری، چیزی جز توجیه و انفعال نبینند و لاجرم می پندارند که انقلاب همین مسیر را پیش روی ما قرار داده است. اگرنه کنش متفاوت و مستقل و رشدمحور جریان انقلاب کجای این معادله است؟ چرا صدایی به اعتراض بلند نمی شود که نسبت این گونه تبلیغات با شرایط زندگی مردم و یک انتخابات الگو و اسلامی چیست؟ این تبلیغات انتخابات است یا تبلیغات فروش برندهای تجاری؟!

چرا دلبستگان به انقلاب اسلامی و ملت ایران، حاضر نیستند از خطوط غلط و ساختگی جریانات و افراد جامانده از آرمان ها، عبور کنند و با مردم بی پرده سخن بگویند و فریاد بزنند که قرار ما این نبود!

زمان تبلیغات انتخابات قرار بود فرصتی برای شناخت مسائل و راه حل ها و افراد شایسته باشد نه زمانی برای اغوای مخاطبان و بردن انتخابات به هر قیمت!

آیا متصور هستیم کسانی که این گونه بی پروا به فضای شهر حمله ور می شوند پس از پیروزی در انتخابات، برای بهبود شرایط مدیریت شهری تلاش کنند؟! زهی خیال باطل تعهدنامه ها را منتشر کنید.