لیست های بی‌مبنا و تلاش برای بردن به هر قیمت

🔻 این که افرادی کنار یکدیگر قرار گیرند و بدون این که مشخص شود این افراد چه اشتراکات و اختلافاتی در شناخت مسائل و راهبرد حل آنها دارند، متاسفانه سالهاست که به رویه رایج در فضای انتخاباتی کشور بدل شده است. نتیجه طبیعی حاکم شدن این نگاه های غلط و روش های سیاسی بی مبنا در انتخابات، تلاش اغلب کاندیداها برای قرار گرفتن در لیست های متعدد به هر شکل ممکن است تا شانس بردن به هر قیمت را داشته باشند.

🔹 بررسی لیست ها به روشنی نشان می‌دهد متاسفانه متولیان این سازوکارها و خود نامزدها اصولا یا به این مساله بی توجه اند یا سودای کسب قدرت به هر قیمت باعث شده این منطق روشن مورد غفلت قرار گیرد؛ حضور در یک لیست می‌بایست یک معنای روشن و قابل توضیح برای آن حوزه مسئولیتی داشته باشد و افراد باید در کلیات و راهبردها و رویکردها به اشتراک نظر رسیده باشند.

🔹 گرایشات متفاوت افراد که با ذهنیات و روحیات آنان مرتبط بوده و اولویت ها و رویکردهای متناقض و تصمیمات متعارضی را سبب می شود شمایلی کاریکاتوری به مفهوم لیست های انتخاباتی در کشور ما داده است.

🔹 انتخابات شورای شهر و حضور پر تعداد کاندیداها باعث شده است به دلیل همگرایی های محلی، صنفی، قومی و سیاسی لیست ها و ائتلاف های متعددی شکل گیرد که بعضا نه تنها حداقل اشتراکات را با هم نداشته و فردای انتخابات در صورت پیروزی شعبه شعبه می شوند حتی فرصت کافی برای گفتگو و آشنا شدن با تفکرات دیگری در خصوص سیاست گذاری برای شهر را هم نداشته‌اند.

🔹 حال سئوال مهم این است که آیا اصولا این بزرگواران پیش از این به اندازه کافی برای گفتگو در خصوص مسائل مدیریت شهری و الزامات بهبود و اصلاح روندهای مدیریتی در این عرصه و فهم دقیق معضلات پیش روی مردم، وقت صرف کرده و با یکدیگر به تفاهم رسیده اند یا ترجیح داده‌اند وقت شان را صرف وزن کشی اجتماعی کرده و با نشان دادن قدرت اجتماعی شان، متولیان لیست ها را به این نتیجه برسانند که ناچار به پذیرفتن این کاندیدا در لیست شان هستند؟! یا حتی گروه ها و متولیان ائتلاف های صرفا سیاسی ایده های روشنی دارند که منتخبان شان بخواهند در آن مسیر طی چهار سال حرکت کنند؟! پاسخ روشن به این سئوالات مع الاسف منفی است

🔹 برای ارزیابی صحت این ادعا کافی است چند سئوال اساسی را مرتبط با مدیریت شهری، از چند تن از اعضای یک لیست انتخاباتی بپرسیم! پاسخ ها نشان می دهد که چه میزان فهم مشترکی از مسائل و راه حل ها در اعضای یک لیست وجود دارد.

🔹 اجازه دهید قدری در این معنا تامل کنیم که لیست‌های انتخاباتی در چه صورتی دارای منطق عقلانی و قابل دفاع هستند و می شود به آن ها توجه کرد؟! به نظر نگارنده دو مدل چارچوب‌مند منطقی برای ارائه لیست وجود دارد؛

1⃣ یک مدل از ارائه لیست های انتخاباتی به این صورت است که یک گروه سیاسی-اجتماعی بر اساس فهم، دغدغه و تبیین مشخصی که از مسائل جامعه دارد و رویکردی که برای حل مسائل اتخاذ کرده است، جمعی از کاندیداها را که برای نمایندگی نگاه خود مناسب می‌داند به مردم و رای دهندگان معرفی می کند. طبیعی است که در این وضعیت گروه های سیاسی-اجتماعی، موظف هستند نگاه، تبیین و رویکرد خود را منتشر کرده و در معرض رای و ارزیابی عموم مردم و نخبگان قرار دهند و نتیجه قهری این شرایط این است که آن گروه نسبت به خروجی عملکرد نمایندگان خود پاسخگو بوده و مردم نیز براساس برنامه منتشر شده عملکرد لیست را ارزیابی خواهند کرد.
2⃣ مدل قابل تصور دیگر این است که تعدادی از افراد با هر سازوکاری پس از همفکری و گفتگوی کارشناسی به یک فهم مشترک از مسائل می رسند. از این گروه نیز انتظار می رود که نگاه و برنامه خود را منتشر کرده و تعهد دهند که در صورت پیروزی نسبت به رویکرد و برنامه ارائه شده ملتزم باشند. در این مدل البته اتکای اصلی بر اعتبار اجتماعی تک تک افراد لیست و برنامه‌ای است که ارائه شده است و در صورت عدم تعهد لیست به برنامه ها و رویکردهای اعلامی، هیچ گروه و جریان سیاسی اجتماعی این تخلف را به گردن نخواهد گرفت!

🔹 واقعیت این است که ریل گذاری برخی اقدامات سیاسی و انتخاباتی در جامعه ما، بیش از آن که معطوف به حل مشکلات مردم و ناظر به بهبود شرایط مدیریتی شهر باشد، پیروزی در انتخابات را هدف گرفته است. برای پیروز شدن در یک انتخابات آنچه سریع الوصول تر به نظر می رسد این است که افراد رای آور که اجمالا متعلق به یک اردوگاه سیاسی یا یک قشر و صنف و قوم هستند را در یک لیست قرار داده و به مردم عرضه کنیم؛ فارغ از این که آیا این افراد واقعا همگرا و دارای افق مشترک فکری و فهم نزدیک نسبت به آن حوزه مسئولیت هستند یا نه! قطعا این رفتار در بلند مدت برای جامعه خسارت بار و برای جریانات سیاسی شکست قطعی را به همراه دارد؛ چرا که مردم به تدریج ناکارآمدی این گونه لیست ها را درک می کنند.