نه به سازوکارهای انتخاباتی ضدمردمی و رسالت نیروهای انقلاب

🔻 انتخابات صحنۀ حضور آگاهانه مردم و تجلی حق انتخاب ملت رشید ایران است. اما گروه‌های سیاسی با داعیه داری دلسوزی برای انقلاب و ایران و حفاظت از آرمان ها در مقابل رقبای سیاسی خود به مثابه یک خطر بزرگ با ایجاد دو قطبی های کاذب از سر جهل یا تعمد و قدرت طلبی فرصت نقش آفرینی، رشد عقلانیت سیاسی و حضور شایستگان در اداره کشور را از جامعه سلب کرده‌اند. همان‌ها که با اعتماد بنفس بسیار(!) و بدون سعی در تبیین عینی معیارها و شناخت مسائل و تلاش برای ارتباط با بدنه مردمی و شناسایی نیروهای توانمند و پاسخگویی نسبت به عملکرد گذشته خود، کاندیداها و مدیران را از حلقه نزدیکان خود بر می‌گزینند. سیاسیونی که با دست خالی به لابی و چانه زنی گسترده مشغولند و عنصر آگاهی بزرگ‌ترین مانع بر سر راه مدل سیاست‌ورزی آنهاست.

🔹 سازوکارهایی که طی دو دهه گذشته مردم را حاشیه نشین نظام تصمیم گیری کشور کرده و شنیده نشدن صدای آنها به رویه‌ای عادی و پذیرفته شده در نظام حکمرانی بدل شده است.

🔹 تمکین نیروهای متعهد و مسئولیت پذیر از این شیوه‌های ناصوابِ رایج یا سکوت و انفعال در مقابل آن نتیجه‌ای جز کنار گذاشتن شایستگی‌ها و شایستگان و نگاه‌های آرمانی و ارزشی و بسنده کردن به حداقل‌ها در عرصه سیاسی و مدیریتی نداشته است. مناسبات غلطی که سپردن کارهای بزرگ به افراد کوچک(!) و انباشت مسائل امروز و نارضایتی گسترده و عمیق اجتماعی نتیجه خسارت بار آنهاست. سازوکارهایی که می توان آنها را مقصر اصلی ناکارآمدی های امروز معرفی کرد.

🔹 حال با آغاز رقابتی دیگر، سئوالات مهمی که همه علاقه مندان به کشور و ارزشهای اسلامی را به تامل وامی‌دارد این است که آیا حضور افراد ضعیف با عناوین ارزشی و انتخاب لیست‌های بی‌مبنا که هیچ معنایی جز پیروزی را دنبال نمی کنند – چنانکه دیده ایم – موجب تضعیف بیشتر ارزشهای انقلابی و باورهای دینی و تردید بیشتر جامعه نسبت به کارآمدی نظام اجتماعی اسلام نخواهد شد؟!

🔹 سئوالات سختی که گریزی از آنها نیست؛ آیا افرادی که با ادعای سیاست ورزی دینی و بدون شناخت کافی و تسلط بر حوزه‌ای، مسئولیتی را می پذیرند، اگر به این واسطه حقی از مردم تضییع یا ریالی از بیت المال تلف شود مرتکب معصیت و فساد اجتماعی نشده‌اند؟ یا آنکه نیروی شایسته تر از خود می‌بیند و در عین حال خود را پیش می اندازد مصداق آن حدیث شریف نیست که اینگونه افراد را ملعون خدا و ملائک و مومنان معرفی می کند؟! آیا توجیهاتی چون ترس از انتخاب جناح رقیب و امکان شکسته شدن رأی‌ها در صورت حضور افراد با دیدگاه های متنوع و سوء استفاده از حساسیت‌های نیروهای انقلابی منجر به کناره گیری، انزوا و حذف شایستگان از صحنه اداره کشور نشده است؟! آیا تحمیل چنین خسارت هایی به جامعه اسلامی و اعتماد عمومی مصلحت انقلاب و نظام اسلامی را تهدید نمی کند؟! به واقع این مدل سیاست ورزی چه نسبتی با آموزه های دینی و مشی سیاسی امامین انقلاب دارد؟!

🔹 فرهنگ سیاسی جز با اصلاح نگاه‌ها، روش‌ها و سازوکارها اصلاح نخواهد شد و تعهد به مردم حکم می‌کند، نیروهای مستقل مردمی ضمن حفظ شأن فکری و فرهنگی خود، فعالیت سیاسی را یک امر دینی و اعتقادی تلقی کرده و همچون سایر عرصه‌ها با دوری از التقاط و اجتناب از توسل به ترفندهای سیاسی رایج و با تکیه بر ارزشهای دینی، از نقطه آغازین طرح گفتمان تا نقطه نهایی حمایت از نامزدهای انتخاباتی یا تلاش برای انتصاب شایستگان در مسئولیت ها، مدلی متمایز از سایر حرکت‌های سیاسی بی‌مبنا رقم زده و مردم را به آینده اداره کشور و پیشرو و مولد بودن جریان انقلابی امیدوار کنند.

🔹 غفلت از تکیه به مردم و بی‌توجهی به خاستگاه اجتماعی برای فعالیت‌های سیاسی و تلاش برای یافتن منافذی در جناح‌های سیاسی و لیست‌های بی‌معنا برای رسیدن به قدرت، خطری است که از یک سو جریان انقلابی را به سرنوشت محتوم جناح های سیاسی و برخی فعالین انقلابی دچار می کند و از سوی دیگر تصمیمات سخت برای حل مسائل پیچیده جامعه جز با حضور و حمایت مردم از منتخب خود ممکن نخواهد شد.

🔹 فعالین اجتماعی و نیروهای دلبسته به انقلاب و آینده ایران اسلامی موظف‌اند به جای نزدیک شدن به اصحاب قدرت و جریان‌های سیاسی و تقویت این ساختارهای ناسالم و ضدمردمی، قدرت مردمی خود را بازیابند و به مردم و نخبگان مستقل مردمی تکیه کرده و فریب سهمیه بندی‌ها و لابی‌های معطوف به کسب قدرت به هر قیمت را نخورند.